|
در حکم یک نعره سوختن/بر سنگ قبری/شمعی برافروختن
|
سنگ فرش های شهر
مملو از جنازه های دود شده...
برجای مانده از آخرین تجاوز
حاصل دود و خشم
خشم و نفرت
نفرت و فراموشی...
سنگ فرش های شهر
سیاه تر از همیشه
با زمزمه های مدام...
یکشنبه های غم انگیز
به انتظار نشسته
فراتر از تمام تسلیت ها
با گل های پژمرده در دستانی که دیگر منجمد شده اند..
غروب آفتاب
غم انگیز تر از همیشه
|